Badanie słuchu jest ważnym krokiem w dbaniu o zdrowie. Warto regularnie sprawdzać nasze funkcje słuchowe, aby wczesne wykrycie ewentualnych problemów umożliwiło szybką interwencję.

Kiedy warto wykonać badanie słuchu?

W dzieciństwie: Dzieci powinny mieć przeprowadzane badania słuchu w różnych etapach swojego rozwoju. Są to szczególnie istotne w okresie przed rozpoczęciem nauki szkolnej oraz w przypadku podejrzenia problemów ze słuchem. Badanie słuchu pozwala na wczesne wykrycie ewentualnych wad słuchowych i podjęcie odpowiednich działań terapeutycznych.

Przy podejrzeniu problemów ze słuchem: Jeśli doświadczasz trudności w komunikacji, często prosisz o powtórzenie wypowiedzi, głośne rozmowy czy tv są dla Ciebie trudne do zrozumienia, może to wskazywać na problemy ze słuchem. W takiej sytuacji warto skonsultować się z lekarzem otolaryngologiem (laryngologiem) lub audiologiem i poddać się badaniu słuchu.

Jeśli występuje dziedziczne obciążenie słuchowe: Jeżeli w Twojej rodzinie występowały przypadki wrodzonych wad słuchu lub trudności ze słyszeniem, istnieje większe ryzyko, że sam również możesz być podatny na takie problemy. Regularne badanie słuchu pozwala na monitorowanie Twojego słuchu i wczesne wykrycie ewentualnych deficytów.

Przed wystawieniem się na hałas: Jeśli planujesz pracę lub udział w miejscu o wysokim poziomie hałasu, takim jak koncert, budowa czy fabryka, warto wykonać badanie słuchu. Ekspozycja na długotrwały lub intensywny hałas może powodować uszkodzenie słuchu, dlatego ważne jest, aby wiedzieć, jak dobrze chronić swoje uszy.

W celu monitorowania stanu zdrowia słuchowego: Badanie słuchu nie jest tylko narzędziem do wykrywania problemów. Może być również użyteczne w celu monitorowania ogólnego stanu zdrowia słuchowego. Regularne badanie słuchu pozwala na śledzenie ewentualnych zmian w słuchu i podjęcie odpowiednich działań profilaktycznych.

AUDIOMETRIA TONALNA

(nazywana również audiometrią progową lub PTA – Pure Tone Audiometry) to jedno z podstawowych i najczęściej wykonywanych badań słuchu. Jest to badanie subiektywne, co oznacza, że wymaga aktywnej współpracy pacjenta.

Celem audiometrii tonalnej jest precyzyjne określenie progu słyszenia pacjenta, czyli najcichszego natężenia dźwięku, które jest on w stanie usłyszeć w różnych częstotliwościach.

Badanie odbywa się w specjalnie wyciszonej kabinie audiometrycznej, aby wyeliminować wpływ zewnętrznych dźwięków i zapewnić jak najbardziej miarodajne wyniki.

Badanie polega na założeniu pacjentowi specjalnych słuchawek (najpierw do przewodnictwa powietrznego)  oraz wibrator kostny (później do przewodnictwa kostnego), który umieszczany jest za uchem, na wyroku sutkowatym.  

Zadaniem pacjenta jest reakcja na podawane przez specjalistę dźwięki o różnym natężeniu i częstotliwości.

Wynikiem badania jest audiogram, czyli wykres , na którym zaznaczone są progi słyszenia dla przewodnictwa powietrznego i kostnego. Pozwala on na ocenę rodzaju i stopnia ewentualnego ubytku słuchu.

Badanie jest bezbolesne, nieinwazyjne i trwa ok. 15-20 min i nie wymaga specjalnych przygotowań ze strony pacjenta. Jest to kluczowe narzędzie diagnostyczne w otolaryngologii i audiologii.

AUDIOMETRIA IMPEDANCYJNA

to obiektywna metoda badania słuchu, oceniająca funkcjonowanie ucha środkowego. Jest to badanie nieinwazyjne i bezbolesne, które nie wymaga aktywnej współpracy pacjenta, dlatego jest często stosowane u dzieci, a nawet u noworodków.

Celem audiometrii impedancyjnej jest pomiar tzw. „impedancji akustycznej”, czyli oporu, jaki stawia ucho środkowe dla fali dźwiękowej. Układ ten obejmuje błonę bębenkową, kosteczki słuchowe (młoteczek, kowadełko, strzemiączko) oraz więzadła.

Badanie składa się zazwyczaj z kilku testów, które dostarczają szczegółowych informacji na temat stanu ucha środkowego:

1. Tympanometria, czyli pomiar ciśnienia w uchu środkowym
2. Pomiar odruchu z mięśnia strzemiączkowego
3. Test drożności trąbki słuchowej (ETF)

Dzięki temu badaniu można zdiagnozować szereg schorzeń, w tym:
- wysiękowe zapalenie ucha środkowego (obecność płynu w uchu).
- dysfunkcję trąbki słuchowej
- otosklerozę

- przerwanie łańcucha kosteczek słuchowych.
- przerost migdałków gardłowych i podniebiennych
- perforację (przedziurawienie) błony bębenkowej.
- porażenie nerwu twarzowego.

Audiometria impedancyjna jest więc kluczowym narzędziem w diagnostyce patologii ucha środkowego i pomaga w postawieniu dokładnej diagnozy, a także w doborze odpowiedniego leczenia lub aparatu słuchowego.

Audiometria impedancyjna jest badaniem nieinwazyjnym i bezbolesnym, wymaga natomiast małej ruchliwości pacjenta. Badanie może być wykonane we śnie, gdyż nie wymaga ono współpracy z osobą badającą, co jest pomocne zwłaszcza, gdy pacjentem jest małe dziecko.

BADANIE OTOEMISJI AKUSTYCZNYCH

• Badanie OAE jest obiektywną i nieinwazyjną metodą oceny funkcji ślimaka. Polega na umieszczeniu w przewodzie słuchowym pacjenta małej sondy, która zawiera głośnik i mikrofon.

1.    Głośnik emituje    do ucha krótkie dźwięki (np. trzaski lub tony). 
2.    Mikrofon rejestruje    ciche echo, czyli otoemisję, która jest wytwarzana przez komórki    rzęsate w odpowiedzi na te dźwięki.

Główne cechy badania OAE:

•    Obiektywność:    Badanie nie wymaga współpracy pacjenta. Wynik zależy od    fizjologicznej odpowiedzi ucha, a nie od subiektywnych odczuć    pacjenta. To czyni je idealnym do badań przesiewowych u noworodków,    niemowląt i małych dzieci.   
•    Nieinwazyjność    i bezbolesność:    Badanie jest całkowicie bezpieczne i bezbolesne.  
•    Szybkość:    Trwa zaledwie kilka minut.  
•    Wskazania:    Badanie OAE jest stosowane głównie do:

1.        Przesiewowych        badań słuchu u noworodków:        W Polsce jest to standardowa procedura. Jeśli otoemisja jest        obecna, oznacza to, że ucho wewnętrzne działa prawidłowo.
2.        Wczesnego        wykrywania niedosłuchu:        Brak otoemisji może sugerować niedosłuch pochodzenia        ślimakowego, czyli uszkodzenie komórek rzęsatych.       
3.        Monitorowania        słuchu:        Na przykład u pacjentów przyjmujących leki ototoksyczne, które        mogą uszkadzać słuch.       
4.        Diagnostyki        szumów usznych.

Warto pamiętać, że obecność otoemisji świadczy o prawidłowym funkcjonowaniu ucha wewnętrznego, ale nie gwarantuje, że cała droga słuchowa, łącznie z nerwem słuchowym i ośrodkami w mózgu, działa poprawnie. Dlatego w przypadku nieprawidłowego wyniku, konieczna jest dalsza, pogłębiona diagnostyka (np. badanie potencjałów słuchowych pnia mózgu, czyli BERA/ABR).

Badanie otoemisji akustycznych jest badaniem nieinwazyjnym i bezbolesnym, wymaga natomiast małej ruchliwości pacjenta. Badanie może być wykonane we śnie, gdyż nie wymaga ono współpracy z osobą badającą, co jest pomocne zwłaszcza, gdy pacjentem jest małe dziecko